Ik ga het gewoon doen

Een nieuwe koers zonder echt verdienmodel

Wie mij een beetje kent, weet het: ik ben een nerveus ventje. Een grijze muis, zeg maar. Begin 2016 nog op straat gezet omdat ik te onzichtbaar was. Dat bedoel ik. Als je mij buiten mijn comfortzone ziet, ben ik serieus de weg kwijt. Toch heb ik de mooiste herinneringen aan de spannendste avonturen. Da's fijn. Want spannend wordt het. Ik ga een nieuwe koers varen. Eentje zonder verdienmodel. Niet bijster intelligent natuurlijk, maar goed, ik ga het gewoon doen!

Ik heb het al eerder gedaan

Ik ben Marc Bijl. Samen met mijn lieve vrouw Michelle, en onze twee schatten van kinderen Selma (6) en Toby (3), woon ik in het mooie Zuid Limburg.

Mijn achtergrond ligt in de ICT. Maar dat is al lang geleden. Op 15 november 1998 had ik er namelijk genoeg van; ik trok de stekker eruit, en ging naar Nieuw Zeeland. Hoe lang, dat wist niemand. Minimaal een jaar. Maar waarschijnlijk langer. Toen ik afscheid nam, stonden de tranen in mijn ogen. Waar was ik nou aan begonnen? Ik vermande me, droogde mijn tranen, en dacht: ik ga het gewoon doen!

Wat volgde was de mooiste periode van mijn leven.

Roys Peak - Nieuw Zeeland

Toen ik met 5.000 analoge foto's terugkwam, wilde ik iets met beeld te gaan doen. Maar wat? Ik had werkelijk geen idee. Het werd webdesign. Op 15 november 2008 stond ik bij de Kamer van Koophandel in Maastricht. Ik twijfelde, was doodnerveus. Ondernemen, dat was toch niks voor mij? Ik haalde diep adem, deed de deur open en dacht: ik ga het gewoon doen!

Het werd de mooiste baan van mijn leven.

Ik ga het nu weer doen

Inmiddels kriebelt het weer. Webdesign is leuk, maar ik wil een zinvollere bijdrage leveren aan de maatschappij. Iets waar mijn kinderen straks trots op kunnen zijn. Wat het wordt weet ik nog niet precies. In ieder geval speel ik al een tijdje met het idee van een Online Inspiratieplatform. Los daarvan kreeg ik de vraag om mee te werken aan een soort Sociaal Innovatie Lab.

Mijn onderbuik rommelt, mijn hoofd ontploft. En mijn netwerk inspireert. Het is woensdag 15 november 2017. De grijze muis is bang. Hij durft niet.

Maar, hij gaat het gewoon doen!

chaos in mijn hoofd

Goed, ik ga het gewoon doen dus. Da's mooi. Maar wat? En hoe? In ieder geval niet op zo'n manier dat ik er 's nachts wakker van lig. Dat is precies wat nu wél gebeurt. Elke nacht, rond een uur of vijf, begint Toby te huilen. Hij moet dan naar de WC. En ik vervolgens ook. Daarna is het gedaan. Mijn brein draait overuren, en ik word gek van de ideeën. De chaos in mijn hoofd is dan compleet.

Mensen zeggen: je moet je ideeën opschrijven. Een schrijfblok naast je bed. Nou, dat is niks voor mij. Ten eerste krijg ik dan ruzie met mijn vrouw; ten tweede zit ik net zo graag beneden. Muziekje aan, kopje koffie erbij.

Nee, ik ga het anders doen. Ik begin een blog - deze dus, je hebt een primeur. Niet alleen om mijn gedachten te ordenen, maar ook om mijn ideeën te kunnen delen. Voel je vrij om te reageren, of - ook leuk - mijn berichten te delen.

Online inspiratieplatform

Het idee van een Online Inspiratieplatform heb ik al ruim een jaar. Om me heen zie ik namelijk steeds meer mensen met een burnout. Ook ken ik flink wat stellen met relatieproblemen. Of allebei. Het lijkt alleen maar erger te worden.

Ik kan de wereld niet veranderen, dat weet ik. Maar het idee dat ik haar misschien een beetje mooier kan maken, vind ik wel inspirerend. Vorig jaar maakte ik al een begin. Maar door omstandigheden lag de boel een poos op zijn gat. Het wordt tijd om de zaak op gang te trekken. Ik noem het: SHIFT Inspiration.

Logo - SHIFT Inspiration

Goed, SHIFT Inspiration. Dat klinkt natuurlijk heel leuk, maar waar komt het idee nu eigenlijk vandaan? Ik zal het proberen uit te leggen.

Burnouts en relatieproblemen

Het valt me al zo'n twintig jaar op, dat veel mensen de hele dag door alleen maar lopen te rennen. Eerst naar het kinderdagverblijf, vervolgens naar het werk, daarna naar de winkel, snel weer naar het kinderdagverblijf, tussendoor even een maaltijd warm maken, en tenslotte nog een uurtje sporten.

Oh ja, en 's avonds natuurlijk nog de e-mail checken. Bij voorkeur in bed.

Als je met deze mensen praat, blijkt dat ze vaak maar één drijfveer hebben. Geld. Om de hypotheek van het huis af te lossen, de afbetalingsregeling van de auto's rond te breien, de opvang van de kinderen te regelen, het weekend naar Ibiza te boeken, en de OLED door een QLED te vervangen. Serieus.

Jongeren lijken in deze stroom mee te gaan. Depressie op jonge leeftijd is normaal. Ik denk doordat jongeren zich willen gedragen naar de verwachtingen van anderen. Ook al hebben ze die misschien zelf wel gecreëerd. Zo verliezen ze het contact met zichzelf, en doen ze alles behalve wat hun passie is.

Het roer flink om

Het zal je niet verbazen dat ik enthousiast word van mensen die het roer om durven te gooien. Michelle is daar een mooi voorbeeld van. Ze is meester in de rechten. Na haar studie had ze op kantoor al snel een burnout te pakken. Gebrek aan inspiratie. Ze moest op zoek naar haar passie. Die vond ze op een zorgboerderij, bij mensen met een verstandelijke beperking. Geloof me, sinds ze daar werkt is ze gelukkiger dan ooit. Daar kan geen kantoorbaan tegenop.

Op dezelfde manier ken ik een systeembeheerder die een zorgorganisatie begon. En pas nog hoorde ik van een bankdirecteur die boswachter werd. Wow.

Bron van inspiratie

Al deze mensen hebben één ding gemeen: achteraf hadden ze de omslag liever al veel eerder willen maken. Wat zonde eigenlijk.

Hoe zou het zijn als ik een online platform maak, waar al die inspirerende verhalen kunnen samenkomen? Denk aan interviews met mensen die hun geld, carrière en zekerheden aan de wilgen hingen, om hun passie te gaan volgen.

Ik wil laten zien dat het kán.

Misschien met een webwinkel erbij. Waar je posters kunt kopen, met prikkelende uitspraken van geïnterviewden. De opbrengst gaat voor een deel naar een goed doel. Ik denk aan One Tree Planted, een non profit organisatie, die bomen plant voor elk product dat je verkoopt. Wat heb ik nou te verliezen?

Weet je, ik ga het gewoon doen!

Goed doel - One Tree Planted

Sociaal Innovatie Lab

Terwijl ik zo bezig was om de ideeën voor mijn platform concreet te maken, belde een oude bekende me op; het was Peter Gielkens, de man die me zo'n negen jaar geleden een flinke trap onder mijn kont gaf, en inspireerde om als ZZP-er aan de slag te gaan.

Peter vroeg me of ik mee wilde werken aan zijn nieuwe, ambitieuze plan; een plan waarmee hij de wereld een klein beetje mooier wil maken. Hij noemt het INQ.

Goed, INQ dus, ook een leuke naam. Maar waar komt dat idee dan weer vandaan? Ook dat zal ik proberen uit te leggen.

Maatschappelijke ontwikkeling

Peter en ik hadden een bijzondere ontmoeting. En daarna nog een. Het ging onder meer over de ontwikkeling van de maatschappij. Het huidige economische systeem lijkt onhoudbaar. Onlangs was nog sprake van een economische crisis, en we lijken er niet van te hebben geleerd. Het systeem is gericht op exploitatie en overvloedig aanbod. Daarmee maken we niet alleen onszelf, maar ook de planeet kapot. Merk daarbij op dat het werk steeds meer wordt gerobotiseerd, en je weet dat er in de toekomst veel gaat veranderen.

Sociale innovatie

De komende tijd speelt 'sociale innovatie' waarschijnlijk een belangrijke rol. Eigenlijk zie je dat nu al. Niet het commerciële aanbod, maar de maatschappelijke behoefte staat steeds vaker centraal. Denk aan vraagstukken op het gebied van zorg, milieu, enzovoort. Van massaal, vervuilend en fossiel, gaan we naar individueel, schoon en duurzaam. Of, naar het einde van de homo sapiens.

Sociale innovatie is een verzamelnaam voor hedendaagse initiatieven van mensen en organisaties gericht op innovatieve oplossingen voor maatschappelijke vraagstukken.

- Vrij naar: Wikipedia -

Sociale startups

Ondertussen wordt de invloed van de burger steeds groter. Dankzij internet zijn mensen beter dan ooit in staat om gelijkgestemden te vinden en eigen initiatief te organiseren. Er zijn echter niet veel organisaties die dit begeleiden, waardoor maar weinig ideeën tot volle bloei komen.

Peter's droom is om een onderneming te creëren, die groepen mensen faciliteert om hun sociaal, maatschappelijk ambities te realiseren. In werkelijkheid is het iets ingewikkelder natuurlijk, maar ik denk dat het een mooie, korte omschrijving is. Als het niet zo is Peter, mag je een reactie plaatsen. De vraag aan mij is nu of ik mee wil doen aan dit initiatief. Tja, daar kan ik natuurlijk geen nee op zeggen.

Dus, ik ga het gewoon doen!

Poster concept - Ik ga het gewoon doen

Deze post heeft 23 reacties

  1. Wow Marc! Recht uit je hart, zo te lezen! Wat mooi! En nee….ik vind je geen grijze muis. Oké, jij loopt niet altijd vooraan, maar dat hoeft ook niet. Jij bent wat bedachtzamer, je wikt en weegt en uiteindelijk kies je. Bam! Ik doe het gewoon! De keuzes die jij maakt verraden eerlijke, maatschappelijke betrokkenheid en oprechte zorg en aandacht voor de mensen om je heen. En nee…je kunt de wereld niet veranderen. Maar verander de mindshift bij twee mensen in jouw eigen omgeving en je zult zien: 1 wordt 2, wordt 4, wordt 16, wordt… 😊.
    Ga zo door Marc. Ik reserveer alvast een plek voor je op het podium van Deel je Verhaal in 2018.

    1. Hey Jos, wat superleuk dat je reageert! En dank je wel voor je aardige woorden! Grijze muis is natuurlijk een relatief begrip; het heeft vooral te maken met de mensen om mij heen. Als die me in mijn waarde laten, en accepteren zoals ik ben, durf ik mezelf te zijn en groei ik vanzelf. Dat is denk ik wat nu gebeurt, en daar geniet ik van. We gaan snel een afspraak met Peter inplannen, en bomen dan lekker verder! Voor het podium van Deel je Verhaal heb ik al een stand-in bereid gevonden; mag dat ook? 😛

  2. Hoi Marc, mooie tekst en initiatief, hoewel ik geen lezer en schrijver ben, maar meer een gevoelsmens zal mijn tekst hier niet te lang zijn. Maar ik ben zeker voor een consuminder maatschappij. Ik heb weliswaar al het roer omgegooid en mijn droom tot uitvoering gebracht. Dan voelt heerlijk, mijn lichamelijke klachten zijn weg en heb zelfs weer energie om te sporten. ;).

    Je gaat het roer om. Maar ben wel benieuwd. Hoe wilje verder gaan? Je moet dromen hebben, maar ook plannen en uitvoering ervan. Ik hou je blog in de gaten.

    1. Ha die Maurice, leuk dat je reageert zeg! Hoe ik verder wil gaan? Dat is allemaal nog een beetje koffiedik kijken. Voor SHIFT Inspiration wil ik mensen gaan interviewen die een ‘shift’ hebben gemaakt en niet meer zo materialistisch denken en leven als voorheen. Ik hoop dat die interviews andere mensen inspireert om ook eens kritisch naar hun eigen leven te kijken, en misschien een andere koers te gaan varen. Ik heb al een aantal van deze mensen op het vizier. Vaak hebben zij een levensmotto; een quote die hen inspireert te doen wat ze doen. Het lijkt me leuk die quotes op posters of canvassen te drukken en via een webshop aan te bieden. Dan kan ik de kosten er misschien uithalen, en een deel aan een goed doel schenken. Het zou mooi zijn als ‘SHIFT Inspiration’ en soort begrip wordt. Maar goed, dat is nog ver weg. Hoe het met INQ gaat lopen is iets minder duidelijk; daarover ga ik met Peter de komende weken gesprekken voeren. Het is zijn ambitie, plan, en idee, en ik ga mijn steentje bijdragen om er een succes van te maken. Het is aan Peter om aan te geven welke koers hij wil gaan varen. Trouwens, je schrijft dat je het roer hebt omgegooid, en je droom tot uitvoering hebt gebracht; daar moeten we eens over bijpraten. Misschien vind je het wel leuk als ik jou ook interview voor SHIFT Inspiration?

  3. Hey Marc, wat leuk om je eerste blog te lezen, je schrijft recht uit je hart, erg inspirerend. Ga zo door! Je bent goed bezig!

    1. Dank je wel voor je aardige woorden Sandra, leuk dat je reageert!

  4. Marc, op de HEAO was je geen grijze muis, en dat ben nu nog steeds niet. Overigens eerder een rat dat een muis, maar een kniesoor die daar over valt.

    Als je beslissingen durft te nemen zonder enige zekerheid op een goede afloop dan ben je geen grijze muis maar een vent met kloten: eentje links en eentje rechts, al zou dat bij een eigenwijze draak als jou wel eens andersom kunnen zijn.

    Wens je uiteraard veel succes met de nieuwe plannen. Dat ze je nog gelukkiger mogen maken dan je nu al bent!!

    We gaan je vanzelfsprekend stalken. Volgen. Ik bedoel volgen!

    Ciao amigo.

    1. Hahaha! Dank je wel Leon! Inderdaad, op de HEAO viel het mee; daar voelde ik me als een vis in het water. We hadden daar een fantastische klas, en iedereen, werkelijk iedereen werd in zijn waarde gelaten. Dan durf ik mezelf zijn. Eenmaal aan het werk heb ik een paar keer op een plek gezeten waar roddel en achterklap aan de orde van de dag was. Dan word ik nerveus, en trek ik me terug. Vervolgens valt het niet meer mee om over die drempel te stappen, en je gezicht weer te laten zien. Op dit moment gaat het overigens echter super met me; zit nu in een fantastisch pand met allemaal zelfstandig ondernemers die elkaar inspireren, heerlijk! Leuk dat je me gaat stalken, ik zou zeggen, hou deze blog in de gaten 😉 Met jou verder alles goed? Je lijkt online wat minder actief dan voorheen. Hopelijk ook lekker bezig. Bedankt voor je reactie, groeten uit het Zonniche Zuyde!

  5. Ik kan alleen maar ja blijven knikken tijdens het lezen van jou blog en zal je zeker blijven volgen. Dit is waar het volgens mij om draait in het leven. Zoek, vind, omarm en vooral …… LEEF je Passie. Zo vanuit je hart. De druppel die vervolgens een olievlek wordt en heel veel anderen inspireert. You can do it!

    1. Hoi Ingrid, dank je wel voor je aardige woorden! Ik denk dat we op het gebied van levensinstelling veel met elkaar gemeen hebben; ik kan me voorstellen dat we komende tijd nog veel met elkaar brainstormen over dit soort dingen. Leuk en inspirerend!

  6. Gefeliciteerd Marc Bijl je hebt het (weer) gewoon gedaan!! En zo maak je met je ontboezemingen, observaties en inspiraties de wereld (en jezelf) alweer een beetje mooier, blijer en dus ook beter.
    Ook ik vind het heel spannend om uitsluitend te vertrouwen op mijn gevoel, op het creëren van waarde vanuit mezelf en me niet te fixeren op een businessmodel. Graag ga ik met jou en anderen aandacht en liefde geven aan het idee INQ. Spannend ja….maar ook dat gewoon gaan doen!

    1. Hey Peter, leuk dat je reageert! De eerste stap is inderdaad gezet! Het was een enorme drempel, je wilt niet weten hoe lang ik heb zitten ploeteren op het korte stukje tekst hierboven; om het nog maar niet te hebben over de zenuwen bij het live zetten en delen via sociale media. Maar nu voelt het alsof er een last van me af is; de trein is in beweging! Rijden maar! Je bent een enorme bron van inspiratie voor me, en ik ga heel graag met je meedenken om je ambitie te realiseren; het voelt als een voorrecht dat je me hiervoor hebt gevraagd, dank je wel!

  7. Hee Marc, ook ik vond je allerminst een grijze muis. Leuk om je verhaal,hier te lezen en ook dat je samen met Peter, die ik al mijn hele leven ken, samen dingen gaat opzetten. Mijn man Leo en ik zijn ook weer in iets nieuws gedoken. Wij hebben een kleinschalig thuiszorgbureau opgezet om de oudere mens uit zijn eenzame positie te halen. Misschien als we allemaal iets verder zijn onze ideeen uitwisselen. We zitten in de Luciushof in Heerlen

  8. Hey Miriam, leuk je hier weer tegen te komen; long time, no see!

    Ik zie op Linkedin inderdaad dat je al het oude hebt losgelaten, en iets nieuws bent begonnen; wat leuk! Heb even op je site gekeken, en zag daar hele leuke berichten. Vooral het volgende sprak me enorm aan:

    “Zelf hebben wij (van Competente Zorg) hier natuurlijk ook over nagedacht en we hebben zelfs ooit de euvele moed gehad om een project in te dienen bij IBA waarin wij onze droom uitgewerkt hadden dat in een groene omgeving ouderen en jongeren samen in een soort leefgemeenschap wonen, leren en werken. Het plan heette 5xI: Leven met initiatief, invloed, inhoud, individualiteit en inspiratie (zie plan iba). Dit plan leeft nog altijd, onze thuiszorgorganisatie moet een lerende community worden en zijn. Wij willen hier graag in samenwerking met anderen verdere invulling aan geven.”

    Terwijl ik met Peter aan het brainstormen was over het soort project waaraan ikzelf binnen INQ zou willen deelnemen, had ik soortgelijke gedachten. Mijn vader heeft namelijk pas een herseninfarct en dubbele hersenbloeding gehad, en in het traject dat volgde moest ik erachter komen dat oudere echtparen tegenwoordig niet meer bij elkaar kunnen blijven op het moment dat slechts één van de twee een indicatie voor verpleegzorg heeft; de een gaat naar het verpleeghuis, de ander moet thuisblijven. Gelukkig is dat bij mijn ouders niet nodig gebleken (ze wonen nu gelukkig met zijn tweetjes weer thuis, en het gaat prima), maar het is triest dat op deze manier zomaar een huwelijk van 50 jaar uit elkaar getrokken wordt…

    Het lijkt me dus zeker leuk om op termijn eens met je te brainstormen.

    Overigens, een vriend en voormalig collega van me, Jos Reinders, is zeer betrokken bij IBA; hij is projectleider van het Gebrookerbos Heerlen (https://www.facebook.com/GebrookerbosHeerlen) en boekt daar mooie successen. Toen ik met hem sprak over mijn ideeën, noemde hij Elisabeth Stift in Kerkrade, als project waarbij senioren in een begeleide woonomgeving kunnen blijven samenwonen. Zie: http://www.iba-parkstad.nl/nl/elisabeth-stift-hammolenweg-kerkrade Ook in Hoensbroek schijnt een dergelijk project te zijn.

    Als je wilt, kan ik je met Jos in contact brengen.

    Veel succes met je eigen bureau, en vast tot binnenkort!
    Marc

  9. Marc, wat fantastisch dat je deze stap hebt gezet, ik volg je natuurlijk al jaren en zag ook andere grote stappen die je hebt gezet. Je liefde naar de mensen om je heen, je integriteit en ongelooflijke behulpzaamheid maar vooral “mens zijn” staan staan bij jou voorop. Fijn dat ik je ken, ik blijf je volgen.
    Liefdevolle groet,
    Aaltje

    1. Hoi Aaltje!

      Wat leuk, en wat een verrassing! Hoe ben je hier terecht gekomen? Dank voor je aardige woorden! De andere grote stappen heb ik natuurlijk mede dankzij jou gezet; er zijn een paar mensen bepalend geweest voor de stappen die ik mijn leven heb gezet, en jij bent daar zeker een van!

      Leuk dat je me blijft volgen!

      Groeten en fijn weekend nog,
      Marc

  10. Fijn om je blog te lezen Marc. Ik herken ook wat je schrijft. Heb zelf ook volop meegedaan aan de ratrace. Mijn leven is ingrijpend veranderd door mijn scheiding na 30 jaar. Kids de deur uit en dan lijkt het alsof alles over is. Niks is minder waar. Het besef dat er een nieuwe fase is met nieuwe kansen is erg verlossend. Ik ben er steeds meer klaar voor om te downgraden. Jouw verhaal inspireert. Wat heerlijk als dat is wat je mag blijven doen Marc! Succes met je mooie avonturen.

    1. Hoi Anneke! Fijn om te lezen dat je het inspirerend vindt! Alles staat echt nog in de kinderschoenen, maar ik krijg er in ieder geval ontzettend veel energie van. Het voelt inderdaad alsof je aan een nieuwe fase begint; even weer van voren af aan beginnen, en kijken wat er nu écht toe doet. Het levert nu in ieder geval al heel veel mooie reacties op; mensen komen met geweldige tips, of willen zelfs samenwerken. Ik heb er alle vertrouwen in! Hoe gaat het verder bij jou? Je schrijft over downgraden; betekent het dat je wat dingen gaat opgeven van hetgeen je de afgelopen jaren hebt opgebouwd? Ik ben benieuwd naar wat jouw toekomstplannen zijn; in ieder geval ook heel veel succes gewenst! Groeten van Marc

  11. Heey Marc, wij hebben het zo vaak gedaan, ik zie ons nog staan in Tiel met een presentatie hoe belangrijk het was om Hyves in te zetten voor ons werk, daar zat ook iedereen met de twijfels “kunnen we dat wel doen?” en kijk nu eens, iedereen zit op social media.
    En wat je schrijft over burnouts, herkenbaar wij kwamen elkaar vaker tegen als ik naar de bedrijfsarts moest en jij op kantoor zat, dus ook ik heb ooit de switch moeten maken om voor m’n eigen geluk te kiezen en heey raad eens? I found it, dus een leven zonder psychosomatische klachten of s’nachts malend in m’n bedje, ik doe nu gewoon waar ik goed in ben en in mijn verslag van het laatste jaargesprek stond: Noah is een fijne collega. Dus ben je op zoek naar iemand voor een interview? call me.

    1. Hey Noah! Grappig dat je dat noemt, die presentatie in Tiel; dat was bij Anneke Krakers, die hierboven ook een reactie heeft geplaatst. Ook zij geeft aan dat haar leven flink is veranderd, en dat ze nog steeds de behoefte heeft rustiger aan te gaan doen. Door alle reacties, niet alleen hier maar ook op Facebook, Linkedin en Whatsapp, krijg ik de langzaam de indruk dat het bij iedereen wel een keer speelt – vroeg of laat. Er lijkt in ieder geval veel herkenning te leven onder de mensen. Tof dat het goed met je gaat man! Bij Levanto toch? Wat doe je daar nu precies? In welk opzicht is het leven veranderd nu? Leuk in ieder geval je facebook berichten voorbij te zien komen! Mooi gezin heb je, geniet ervan! Ze zijn groot voordat je het weet…

  12. Hoi Marc, ik ben woonondersteuner op een woongroep waar jongeren verblijven, hier kan ik weer het werk doen waarvoor ik al mijn opleidingen heb gevolgd, 1 op 1 jongerenwerk en jongeren leren hoe zij volwaardige burgers kunnen worden.
    De vele burnouts in dit werk heeft te maken met “de participatie maatschappij” weer zo’n containerbegrip waardoor heel veel sociaal cultureel werkers gedwongen worden om werk te doen waar ze zelf niet in geloven, ik heb het in het verleden ook wel omschreven als de bakker zeggen dat hij zijn brood met tomaten moet bakken ipv meel want ja we zitten met een tomaten overschot.
    grtjes Noah.

    1. Hey Noah, tof om te lezen dat je een inspirerende werkplek hebt; ik denk dat een-op-een begeleiding toch wel zo’n beetje het mooiste is wat je kunt doen. Lijkt me fantastisch om later te zien dat ze goed terecht zijn gekomen; daar heb je dan toch mooi je steentje (rotsblok?) aan bijgedragen! We houden contact; geniet van je gezin en je werk! Groeten van Marc

Geef een reactie

Sluit Menu
Your Name *
Your Email *

Subject

Your Message